Δημοφιλείς αναρτήσεις

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

*Στα δεσμά της Παραφροσύνης*

Η Εμμονή και η Προκατάληψη, κόρες της Παραφροσύνης !!. 


Η συγγένεια της Παραφροσύνης με την Εμμονή και την Προκατάληψη, είναι όπως η συγγένεια εξ' αίματος. Ο μύθος λέει πως η Παραφροσύνη γέννησε δύο κόρες. Η πρώτη τρεφόταν με εμμονές, και η δεύτερη διψούσε για προκαταλήψεις. Η Παραφροσύνη φρόντιζε λοιπόν να καλλιεργεί εμμονές, και να βρίσκει πηγές με προκαταλήψεις. Ώσπου γέρασε, και συνειδητοποίησε πως δεν είχε μάθει στις κόρες της πώς να τρέφονται μόνες τους. Οπότε τις κάλεσε για να τις διδάξει, πώς να φροντίζουν τον εαυτό τους. Εκείνες τότε πανηγύρισαν από χαρά, διότι επιτέλους θα τις άφηνε να φτιάξουν την ζωή τους στα μέτρα τους.. να γνωρίσουν κι άλλες γεύσεις !!.

Αυτά μας λέει ο μύθος!!.  
Ωστόσο, πριν αναλύσω την περιπλοκότητα της πάθησης της παραφροσύνης, θα αναφερθώ στις θεωρίες κάποιων ατόμων που άφησαν την σφραγίδα τους στην ανθρώπινη ιστορία:   

_Αϊνστάιν. «Είναι ευκολότερο να διασπάσεις ένα μόριο παρά μια προκατάληψη, καθώς η προκατάληψη είναι γέννημα της παραφροσύνης» !!.
_Φρόϊντ. «Ο ορισμός της παραφροσύνης είναι, όταν μάταια περιμένουμε διαφορετικό αποτέλεσμα, ενώ  εμμένουμε  στην ίδια τακτική ». 

_ Δημοσθένης.«Η παραφροσύνη είναι μέγιστο κακό για εκείνον που την έχει, φοβερό δε και ανυπόφορο σε όλους τους υπόλοιπους στην πόλη». 
_ Σωκράτης. «Η μανία είναι μια μορφή παραφροσύνης». 
_ Σιμωνίδης. «Η μέθη είναι εκούσια παραφροσύνη». 
_ Αντιφάνης. «Η ακατάπαυστη θλίψη, είναι ο πλησιέστερος γείτονας της παραφροσύνης». 
_ Ρακίνας. «Ότι υπαγορεύει η παραφροσύνη, το πιστεύει και το θαυμάζει η ζηλοτυπία». 

Και ασφαλώς, κανείς από τους παραπάνω δεν είχε άδικο !!. 

"Διαβάστε περισσότερα"...  

Ωστόσο στις μέρες μας οι ψυχικές ασθένειες αντιμετωπίζονται τελείως διαφορετικά απ’ τις διανοητικές ασθένειες. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι σε προηγούμενους αιώνες και ειδικότερα κατά την εποχή του Μεσαίωνα, η ιατρική ήταν μία από τις επιστήμες που παλινδρόμησε λόγω προκαταλήψεων, δεισιδαιμονιών.. και σίγουρα λόγω κάποιων απώτερων εξουσιαστικών στόχων. Πρόκειται για ένα μεγάλο κεφάλαιο της ανθρώπινης ιστορίας, το οποίο δεν είναι επί της παρούσης να το θίξω.

Θα φέρω ως παράδειγμα ότι στις μέρες μας είναι κοινός γνωστό πόσες εστίες μολύνσεων δημιουργούνται, όταν οι ακαθαρσίες και τα σκουπίδια δεν απομακρύνονται απ' τους χώρους που ζούμε. Επίσης το ίδιο συμβαίνει σε χώρους όπου λαμβάνουν χώρα αιματοχυσίες, και ειδικότερα όταν τα πτώματα μένουν εκτεθειμένα. Είτε πρόκειται για ανθρώπινα πτώματα, είτε ζώων.
Αλλά κατά τις παλαιότερες εποχές, που δεν τηρούνταν οι κανόνες υγιεινής και οι μολύνσεις εξελίσσονταν σε λοιμούς – πανώλη (γνωστές ως πανούκλα, χολέρα κ.ά).. η πιο πρόχειρη και συνηθισμένη εξήγηση ήταν ότι όλα οφείλονται στην βούληση του σατανά ή σε κάποια κατάρα !!. 

Οι δε πρακτικοί γιατροί κινδύνευαν να χαρακτηριστούν ως νεκρομάντες ή μάγοι, και να καταδικαστούν σε θάνατο. Όσον δε αφορά την όποια ψυχική πάθηση, σε άλλες περιπτώσεις τα συμπεράσματα ήταν πως τους ψυχικά ασθενείς τους έχει κυριεύσει κάποιο ακάθαρτο πνεύμα, ενώ σε άλλες ότι το άτομο έχει κυριευτεί από κάποιον δαίμονα !!.
Και καταλήγω να πώ ότι η άρνηση ιατρικής παρέμβασης, ή, η μη εφαρμογή θεραπευτικής αγωγής (λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων π.χ.).. ασφαλώς χαρακτηρίζεται ως παραφροσύνη στις μέρες μας. Τραγικό, αλλά έχουμε τέτοια παραδείγματα ακόμη και στις μετέπειτα πιο σύγχρονες εποχές. 
Και εδώ ακριβώς κολλάει η διαπίστωση του Αϊνστάιν: «Είναι ευκολότερο να διασπάσεις ένα μόριο, παρά μια προκατάληψη.. » !!.

Στο σημείο αυτό θεωρώ απαραίτητο να συμπληρώσω τα ακόλουθα:

Μετά την εποχή της Αναγέννησης, οι εξελίξεις σε ότι αφορά την σωματική - οργανική υγεία, είναι θεαματικές. Σε ότι όμως αφορά την ψυχική υγεία, ο κλάδος αυτός της ιατρικής άργησε να αποκατασταθεί. 
Δεν θα σχολιάσω τους λόγους, απλά θα υπενθυμίσω ότι σε πολλές χώρες (όπως και στην Ελλάδα), ο ψυχίατρος όπως και ο νευρολόγος, παράλληλα είχαν και αρμοδιότητες ψυχολόγου.
Ωστόσο. Οι παθήσεις (ασθένειες) του μυϊκού συστήματος, τα λεγόμενα σύνδρομα του νευρικού συστήματος, είναι όντως αρμοδιότητα του νευρολόγου. Το φάσμα όμως των διαταραχών που αντιμετωπίζει ο νευρολόγος (όπως, επιληψία – σκλήρυνση κατά πλάκας – νόσος του Πάρκινσον κ.ά) διαφέρει αισθητά από το φάσμα των διαταραχών που αντιμετωπίζει ο ψυχολόγος (όπως, κατάθλιψη – κρίση πανικού - διαταραχές προσωπικότητας – εμμονές – κ.ά).
Επομένως σε κάθε περίπτωση, μεταξύ παθήσεων του νευρικού συστήματος και ψυχικών παθήσεων, διαφέρει τόσο η θεραπευτική μέθοδος, όσο και η φαρμακευτική αγωγή.

Καθότι όμως στις μέρες μας, η ψυχική υγεία του ατόμου θεωρείται το Α και το Ω για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση και της σωματικής του υγείας, η σύγχρονη ιατρική εξετάζει – ερευνά όλο και περισσότερες περιπτώσεις ψυχοσωματικών παθήσεων. Ψυχικές διαταραχές δηλαδή, οι οποίες επιδρούν στο σώμα – στον οργανισμό (όπως οι κρίσεις πανικού κ.ά), αλλά και ψυχικές παθήσεις που δημιουργούν διανοητικές διαταραχές, ικανές να προκαλέσουν ψευδείς αισθήσεις (ψευδαισθήσεις) έως και παραισθήσεις.  
Βέβαια την λέξη «ψευδαίσθηση» την χρησιμοποιούμε και πολλές περιπτώσεις. Ωστόσο στην ακραία της μορφή, είναι μία εξαιρετικά τρομακτική εμπειρία.  
Μάλιστα σε προχωρημένες περιπτώσεις, ο ψυχικά ασθενής βλέπει ανύπαρκτα πράγματα ή ακούει θορύβους – φωνές μέσα στο μυαλό του, όπως επίσης αισθάνεται μη πραγματικούς σωματικούς πόνους !!. 


*Ο ορισμός της Παραφροσύνης και η θεραπεία: 

Παραφροσύνη. Λέξη που την χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε την ακραία διάσταση του παράλογου που διακρίνουμε σε μία κατάσταση. Το παράλογο ωστόσο είναι αυτό που αντικρούεται με την κοινή λογική, και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό αυτό γίνεται συνειδητά. Δηλαδή, υπάρχει άρνηση από το άτομο (τον παράλογο) να συγκλίνει με την λογική. Και τότε είναι που χρησιμοποιούμε την έκφραση 
«θεατής στο θέατρο του παραλόγου» !!.  
Αντιθέτως σε περίπτωση παραφροσύνης, δεν επικρατεί η συναίσθηση της λογικής κατά την διάρκεια της κρίσης, επειδή το άτομο που πάσχει (ο παράφρων δηλαδή) βρίσκεται σε πλήρη συγχύσει. Επομένως το άτομο που παραλογίζεται καθώς έχει συναίσθηση της απαράδεκτης στάσης του, δεν χαρακτηρίζεται ως ψυχικά ασθενής.

Ο παράφρων δεν είναι τρελός όπως έχει δοθεί αυτή η εντύπωση, ώστε να πρέπει να κλειστεί σε ψυχιατρείο. Ο παθών μπορεί μάλιστα να είναι άτομο ευφυέστατο, καλλιεργημένο, ευχάριστο στο γύρω περιβάλλον του, και πολύ χαμηλών τόνων σε κανονικές συνθήκες . Δεν διαφέρει απ' τους ψυχικά υγιείς, καθώς λειτουργεί φυσιολογικά σε όλα τα καθημερινά του καθήκοντα, συμμετέχει σε συζητήσεις με απόλυτη λογική.. έως όμως την στιγμή που αναστατώνεται ψυχικά από την Εμμονή που τον οδήγησε στην πάθηση του. Και τότε χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας και της αντικειμενικότητας. 
** Σημειώστε, ο Φανατισμός γίνεται επίσης μία επικίνδυνη εμμονή !!.

Η εμμονή όταν επανέλθει, απορροφά τελείως την σκέψη του ασθενή.

Ένα σοκαριστικό περιστατικό - μία ντροπιαστική εμπειρία - μια άποψη ή θεωρία, που κάποια δεδομένη στιγμή του καρφώθηκε σαν σφήνα στο μυαλό, του αποσπά όλη του την προσοχή. Πιθανόν να του δημιουργήθηκε εμμονή  μετά από μία ανεπιθύμητη κατάσταση που δεν θέλει να την αποδεχτεί, και έτσι ταλαιπωρείται το άτομο απ' την ακατάπαυστη σκέψη, «γιατί να συμβεί». Ωστόσο έρχονται στιγμές που ο παθών μισεί αυτήν την εμμονή, η οποία αντιλαμβάνεται ότι του προκαλεί δυσφορίες και φοβίες, που φυσιολογικά δεν θα έπρεπε να τον διακατέχουν. 

Ο παθών υποφέρει βασανιστικά από αυτήν την εμμονή, και θέλοντας να αποδράσει από αυτήν - να την αποβάλει απ’ την σκέψη του, ενδεχομένως να καταφεύγει στο αλκοόλ ή άλλες ουσίες. Όταν όμως επανέρχεται στην πραγματικότητα (νηφαλιότητα), κατηγορεί και τιμωρεί τον εαυτό του, σε σημείο που σε αρκετές περιπτώσεις, προκαλεί στον εαυτό του σωματικές βλάβες. 
Κατ’ επέκταση, ενδέχεται να γίνει απρόβλεπτα επιθετικός και σε πρόσωπα που αγαπά. Ασφαλώς στην συνέχεια το μετανιώνει, και ντρέπεται για τις πράξεις του.

Συνιστώ ωστόσο προσοχή, καθότι όλα τα παραπάνω, δεν δικαιολογούν διόλου πράξεις ενδοοικογενειακής βίας, χωρίς αυτό βέβαια να αποκλείει κάποια ψυχολογική πάθηση του θύτη. Επομένως έχουμε να κάνουμε με μία λεπτή δυσδιάκριτη διαχωριστική γραμμή μεταξύ ασθενή - και του συνειδητού (εκ’ προθέσεως) θύτη !!.

Η παραφροσύνη δεν είναι παράνοια - τρέλα.

Είναι όμως πράγματι μία από τις δυσκολότερες περιπτώσεις ψυχικής ασθένειας, καθώς οι εμμονές όπως και οι προκαταλήψεις οδηγούν τον παθόντα σε μια άλλη διάσταση, που κατά την στιγμή εκείνη την πιστεύει μέχρι θανάτου..  «πέφτει στην φωτιά» όπως θα το λέγαμε μεταφορικά. 

Είναι όντως μια σοβαρή ψυχωτική κατάσταση που χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση και βοήθεια ειδικού, αλλά κυρίως μεγάλη υπομονή και κατανόηση από το περιβάλλον του ασθενή.  
Οι λόγοι που προκάλεσαν τις διαταραχές πιθανόν να είναι πολλοί, τους οποίους συνήθως δεν είναι σε θέση να τους διακρίνει ο ίδιος ο παθών. Για να διαπιστωθούν χρειάζονται αρκετές συνεδρίες ψυχανάλυσης, με άτομο που θα πρέπει προηγουμένως να έχει κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη του ασθενή, και έτσι θα μπορεί να του μεταδίδει αισιόδοξες σκέψεις. 
Παράλληλα μπορεί να βοηθηθεί και με κάποια ελαφράς μορφής ηρεμιστικά (δεν θα τα έλεγα ψυχοφάρμακα) που είναι αποτελεσματικά και αβλαβή για τον οργανισμό, καθώς χορηγούνται και σε περιπτώσεις κυκλοθυμίας, δυσφορίας λόγω κλιμακτηρίου, αϋπνίας κ.ά. Δεν δημιουργούν δηλαδή εθισμό, κάτι που ο κόσμος το φοβάται ιδιαίτερα. 



ΜΑΡΙΑΝΝΑ
*Σύμβουλος σχέσεων - Ψυχαναλύτρια, Ψυχοερευνήτρια*


Σημειώστε: Για πληροφορίες σχετικά με την δυνατότητα τηλεφωνικής επαφής μαζί μου, στείλτε μου μήνυμα σας στο 6993617550. Γράψτε το ονοματεπώνυμο σας και το νούμερο του τηλεφώνου σας, και θα σας καλέσω εγώ με δική μου χρέωση, εάν όμως ζείτε εντός Ελλάδος. Επίσης μπορείτε να μου γράψετε το μήνυμα στην δημόσια σελίδα μου στο facebook, Ψυχή & Αστρολογία.. ή να μου στείλετε E_mail.