Δημοφιλείς αναρτήσεις

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

*Φόβοι για το Άγνωστο Μέλλον*

Άγνωστοι Σταθμοί στο Ταξίδι της Ζωής !!. 

Αγαπημένοι μου αναγνώστες.
Κάθε ζωντανό πλάσμα φοβάται για την ζωή του – την απώλεια της ψυχής του. Ο φόβος οδηγεί το ένστικτο της επιβίωσης, το οποίο είναι η προίκα της κάθε ψυχής. Το ένστικτο της επιβίωσης δημιουργεί αισθήσεις, οι οποίες δίνουν εντολές στο σώμα να τραφεί και να προστατευτεί, ώστε να διατηρηθεί εν ζωή η ψυχή. Συνεπώς, ο μεγαλύτερος φόβος της κάθε ζωντανής ψυχής, είναι ο θάνατος. 

Ωστόσο, η διαφορά στον άνθρωπο είναι ότι διαθέτει νοημοσύνη. Και όσο αυτή αναπτύσσεται, τόσο περισσότερους φόβους δημιουργεί στο μυαλό του. Ένας από τους μεγαλύτερους είναι οι ανεπιθύμητες εξελίξεις, κι έτσι ο φόβος για το άγνωστο μέλλον, πολλαπλασιάζει τις ανασφάλειες του. Οι ανασφάλειες προκαλούν συναισθηματικές αστάθειες, με αποτέλεσμα να υποφέρει για το παρελθόν – να αγωνιά για μέλλον .. να αφήνει να χαθούν οι ωραίες στιγμές που του προσφέρει το παρόν. Κι άλλωστε, ποιος από εμάς ξέρει για πόσο ακόμη θα ζήσει !!. 

Πράγματι. Ξεκινάμε το ταξίδι της ζωής μας, δίχως κανείς να μας ρωτήσει !!.
Δεν επιλέγουμε την οικογένεια μας – δεν επιλέγουμε το φύλο μας – δεν επιλέγουμε την εμφάνισή μας .. και δεν επιλέγουμε το τρένο που θα μας ταξιδέψει. Και καθώς πρόκειται για ένα ταξίδι με πολλές εκπλήξεις, δεν μπορούμε να ξέρουμε πού και πότε το ενδιαφέρον του τελειώνει !!.
Και αφού λοιπόν ταξιδεύουμε προς το άγνωστο δίχως να γνωρίζουμε την ημερομηνία λήξης της διαδρομής μας.. ας απολαύσουμε τουλάχιστον αυτό το ταξίδι. Κι αν κάποιος δεν θέλει να γίνει συνταξιδιώτης μας, είναι προτιμότερο να ταξιδέψουμε μόνοι.

 "Διαβάστε περισσότερα"...  

Είναι φυσιολογικό και ανθρώπινο να νιώθουμε φοβίες, ανασφάλειες, και αγωνιωδώς να ζητάμε μια απάντηση στο ερώτημα, «σε ποιόν Σταθμό άραγε θα πρέπει να κατέβω» ??!!. 
Ωστόσο. Το ταξίδι αυτό δεν έχει καμία αξία εάν μείνουμε καθηλωμένοι στην θέση του επιβάτη, παρακολουθώντας την διαδρομή ως θεατές, περιμένοντας να αποφασίσουν άλλοι για εμάς πότε θα τερματίσει.   
Δεν έχει ουσία το ταξίδι εάν δεν τολμήσουμε να κατέβουμε σε άγνωστους σταθμούς. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τον Σταθμό που επιλέγουμε να κατέβουμε.. αρκεί να δούμε μέσ’ στο πλήθος κάποιο μοναχικό άτομο σαν κάτι από την ζωή να προσμένει. Ίσως αυτό το κάτι.. να είμαστε εμείς !!. 

Κάθε Σταθμός, μικρός ή μεγάλος.. κάτι έχει να μας διδάξει !!. 

Δεν μπορεί κανείς εκ’ των προτέρων να μας διασφαλίσει την ποιότητα της διαμονής μας, η να μαντέψει για εμάς το αποτέλεσμα. Εξάλλου όταν δεν φοβόμαστε το αποτέλεσμα, χειριζόμαστε πιο ψύχραιμα τις δυσάρεστες εξελίξεις. Κι αν ακόμη δεν είναι ο τελευταίος Σταθμός της ζωής μας, σοφό είναι να μείνει στην μνήμη μας ως μία ακόμη ανεπανάληπτη εμπειρία.. καθώς σίγουρα υπήρχαν λόγοι που μας ώθησαν να κατεβούμε στον συγκεκριμένο Σταθμό.

Επιβάλλεται να αγαπήσουμε την ψυχή μας, και να της επιτρέψουμε να απολαμβάνει την κάθε ωραία στιγμή της διαδρομής μας, με τελικό προορισμό το άγνωστο. Επομένως διώξτε τις ψυχοφθόρες “απορίες” για το μέλλον. Ζήστε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία.. διότι, τί μας ξημερώνει το Αύριο, κανείς μας δεν το γνωρίζει.

Μην μετανιώσετε ποτέ για όσες ωραίες στιγμές ζήσατε, ακόμη κι αν πονάει που ‘γίναν παρελθόν. Μέσα απ’ το παρελθόν αποκτούμε σωστότερο μέτρο σύγκρισης για την πορεία της ζωής μας. Επιβάλλεται να κατανοήσουμε πως ότι έγινε – έγινε. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο και να αλλάξουμε όσα συνέβησαν. Και αφού το παρελθόν δεν αλλάζει, πρέπει να το αποδεχτούμε ως δίδαγμα. Άλλωστε κάθε νέος Σταθμός, είναι και μια νέα ελπίδα.

Σε κάθε Σταθμό προφανώς, ολοκληρώνουμε και ένα κομμάτι της διαδρομής μας επάνω στην Γή, διότι αναπόφευκτα κάτι έχουμε να δώσουμε, αλλά και κάτι να αποκομίσουμε. Ωστόσο, κάθε άνθρωπος που έρχεται στην ζωή μας, είναι επιλογή μας για πόσο θα τον κρατήσουμε. Κι αν ακόμη γίνει παρελθόν, κι αν πικραθούμε για άλλη μια φορά, σίγουρα υπάρχει λόγος να βιώσουμε αυτό το συναίσθημα. Τα συναισθήματα που γνωρίζουμε μέσα από τα βιώματα μας, είναι τα εφόδια μας για να κάνουμε σωστότερες επιλογές το μέλλον. Κάποιο δίδαγμα έχουν να μας δώσουν !!. 

* Ερχόμαστε στην ζωή λοιπόν, για να βιώσουμε όλα τα συναισθήματα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.. ασφαλώς για κάποιον λόγο. Ίσως διότι μόνο μετά την μπόρα μπορείς να δείς το ουράνιο τόξο – ίσως διότι μόνο εάν καταφέρεις να ξαναγεννηθείς μέσα απ’ τις στάχτες σου έχεις αποκτήσει την σοφία που απαιτείται για μια νέα αρχή – και ίσως  πάλι.. διότι έτσι μόνο μπορείς να εκτιμήσεις τις ευκαιρίες για “λύτρωση” που σου δίνει το παρόν !!. 

Και καταλήγω:
*Εάν δεν κάνεις λάθος εκτιμήσεις, δεν θα μάθεις να εκτιμάς σωστά.
*Εάν δεν αγαπήσεις λάθος άτομα, δεν θα μάθεις πώς είναι να σε αγαπούν αληθινά.
*Εάν δεν βιώσεις την απόλυτη δυστυχία, δεν αποκτάς μέτρο σύγκρισης για την πραγματική ευτυχία.
*Εάν δεν αξιοποιήσεις τις ευκαιρίες που σου δίνονται σήμερα, μην περιμένεις θαύματα στο μέλλον.
*Εάν δεν αγαπάς εσύ ο ίδιος την ψυχή σου, μην περιμένεις να την αγαπήσει άλλος. Κι αν δεν την προστατέψεις εσύ ο ίδιος απ’ τον πόνο, μην περιμένεις να την λυπηθεί κανείς άλλος !!



** Ακολουθούν άρθρα μου σχετικά με τις ανθρώπινες φοβίες και ανασφάλειες, οι οποίες είναι “η ρίζα του κακού” για όλες τις ψυχοσωματικές παθήσεις. Και μάλιστα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον πιστεύω ότι παρουσιάζει η μελέτη μου σχετικά με τους “μπαμπούλες” της παιδικής μας ηλικίας, οι οποίοι μας ακολουθούν αθέατοι στον υπόλοιπο βίο μας.

Οδύνες ψυχής – Αδιέξοδα του μυαλού.. νέο αρχείο μου με τίτλο *Πτυχές Ψυχής*

Τα άρθρα μου συνεχίζουν να ποικίλουν σε ότι αφορά την ψυχική μας ισορροπία, και κυρίως, την αποφυγή διαταραχής της ψυχοσωματικής μας υγείας. Και για να μην χρειάζεται να τα ψάχνετε, άνοιξα το νέο αρχείο μου με τίτλο «Πτυχές Ψυχής», στο οποίο σταδιακά αποθηκεύονται.




ΜΑΡΙΑΝΝΑ
*Σύμβουλος σχέσεων - Ψυχαναλύτρια, Ψυχοερευνήτρια*